Over ons - Bestuur - Cees van Beek
Ik ben Cees van Beek, 58 jaar oud, getrouwd en (klein)kinderen. In het dagelijkse leven ben ik sinds juni 2007 voorzitter van de Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV). Hieronder kunt u lezen wat ik zoal heb gedaan in mijn brandweerleven aan de hand van een aantal perioden. Als op een periode klikt, wordt u naar het betreffende gedeelte geleid.
Commandant Bedrijfsbrandweer Gist-brocades in Delft
Veiligheidskundige in de chemie in Zwijndrecht
Commandant Brandweer in Zwartewaterland
Voorzitter Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV)
Jeugdbrandweer in Rotterdam
Als 12 jarige jongen ben ik ooit gestart bij de jeugdbrandweer in Rotterdam. Rotterdam had in 1963 alleen maar Vrijwilligers, ingedeeld in vele blusgroepen, verspreid over de hele stad. Bij vrijwel iedere bluseenheid hoorde een jeugdbrandweergroep die zorgde voor nieuwe aanwas in de gelederen van de Vrijwillige Brandweer (VB) van Rotterdam. Jaarlijks vonden er jeugdbrandweerwedstrijden plaats, -middenin de stad-, en tientallen groepen streden om allerlei prijzen. Ik was bevelvoerder van deze jeugdbrandweergroep en meerdere keren kwam de ploeg als beste en als eerste uit de wedstrijd en veroverde 'de gouden straalpijp', een wisseltrofee.
Ik was ingedeeld bij groep Blauw/Rood die aan de kazerne Zaagmolenkade verbonden was. Elke jeugdbrandweergroep had zijn eigen kleurencombinatie. De kazerne Zaagmolenkade lag middenin Rotterdam Noord. Oude bebouwing toen met veel woonhuizen en fabriekjes ertussen. Deze brandweerkazerne is inmiddels omgebouwd tot een warenhuis met 19 zelfstandige winkeltjes. Wekelijks oefende je onder leiding van grote brandweermannen zoals onderbrandmeester Tinga ('OB Tinga'). Hij was lid van de zogenaamde 'Vliegende Patrouille'. Dat was indertijd in Rotterdam een zeer selecte groep brandweerlieden uit alle rangen, van hoog tot laag, die voor bijzondere klussen werd opgeroepen.
Geroutineerde professionals die 'maskerdrager' waren en de lastigste klussen uitvoerden bij ingewikkelde branden in (machinekamers van) schepen, grote uitslaande branden in winkels met woningen erboven en industriepanden. Daar keek je tegenop en dat waren je indentificatiefiguren. Daar ... wilde je later bij horen. Een enkele keer mocht je ze helpen bij een grote brand. Daar was dan altijd de Ahrens Fox bij betrokken. Een van de meest betrouwbare brandweerauto's (3800 l/m) aller tijden die decennia lang meegingen. Zie hier een foto van deze brandspuit, het paradepaardje van de toenmalige Rotterdamse Brandweer. Veel mee gewerkt bij nablussen waar je als jeugdbrandweerman nog weleens (stiekem) bij mocht helpen. Terug naar top.
Ik ben in 1969 als aspirant Brandweer Vrijwilliger in Rotterdam bij het VG (Vrijwillige Gedeelte) begonnen nadat bij een grote reorganisatie in 1968 er honderden Brandweer Vrijwilligers opstapten. Het bleek overdag niet meer mogelijk om in de (binnen)stad voldoende opkomst te kunnen garanderen. Ik ben daar al snel bevelvoerder geworden (1975) en ging daarna leiding geven aan de Vrijwillige Bluseenheid 116 (Kralingen). In die tijd rukten wij na 7 uur ‘s avonds gezamenlijk met de beroeps uit naar het zogenaamd “klein alarm”. Dit bleek een voortdurende bron van onderlinge onenigheid zodat dit in 1976 werd afgeschaft.
Hiervoor in de plaats kregen de vrijwilligers de zorg voor de avond/nacht- en weekendbezetting van de toenmalige brandweerpost Stadion (naderhand werd dit de brandweerpost Groene Tuin). Daarnaast werden de vrijwilligers dag en nacht opgeroepen bij iedere 'middelbrand' en iedere grotere brand. Mooie tijd gehad, daar in Rotterdam. In 1981 moest ik door verhuizing naar Delft helaas afscheid nemen. Ontzettend veel grote branden meegemaakt en veel ervaring, samen met mijn broer Piet (die later naar de post Hilligersberg is gegaan als bevelvoerder), opgedaan in allerlei typen gebouwen, woningen, loodsen, hoogbouw en schepen. Op de weblog zal ik van die mooie maar soms ook buitengewoon gevaarlijke belevenissen uitgebreid van verslag doen; als dat zo te pas komt. Terug naar top.
Commandant Bedrijfsbrandweer Gist-brocades te Delft
Al vanaf 1976 was ik, naast quadrant-bevelvoeder in Rotterdam, commandant van het oudste bedrijfsbrandweerkorps in Nederland geworden: het toenmalige bedrijf Gist-brocades te Delft. Nauwelijks meer voorstelbaar: een fabrieksterrein met een 10-tal van forse chemische fabrieken, 10-tal flinke laboratoria en een aantal proeffabrieken met allerlei gevaarlijke stoffen middenin en naast woonwijken van Delft en Rijswijk, doorsneden door ede belangrijke spoorlijn tussen Rotterdam en Den Haag. Een chemisch dorp binnen een stad.
Dit korps bestond in 1980 uit 15 personen dagdienst (onderhoud, trainingen, opleidingen, oefeningen, aanvalskaarten, preparatie en preventie). In iedere productieploeg (5 ploegendienstrooster) waren er ca. 20 operators als vrijwilligers oproepbaar. In totaal zo'n 100 Vrijwilligers. Er stonden gegarandeerd altijd 2 tankautospuiten grootvermogen en tegelijkertijd schuimleveranciers paraat met een bezetting van 12 personen voor onmiddellijk ingrijpen bij brand en ontsnapping van gaswolken. Na introductie van innovatieve technische maatregelen in de voertuigen werd de bezetting in aantal teruggebracht naar 10. Erg veel geleerd over de aanpak van gevaarlijke stoffen, explosies en gaswolken. De toenmalige Rijks Brandweer Academie (RBA) met goed gevolg doorlopen van 1983-1985. Terug naar top.
Veiligheidskundige in de chemie te Zwijndrecht
Ik ben daar 1992 vertrokken om mij verder te bekwamen in de “harde” veiligheid van de chemie op een chemische plant in Zwijndrecht en tijdens die tijd afgestudeerd in de veiligheidskunde. Afgestudeerd op ergonomie in controlekamers. Dit zijn ruimten waar proces-operators vanachter panelen en computers de chemische processen besturen en zo nodig ingrijpen. In die tijd schakelde men van paneelbediening over naar computers en de vraag die ik in mijn onderzoek stelde was of bij een ernstige storing in het proces de proces-operators ook met computersturing nog adequaat in konden grijpen. Tunnelvisie (Schiedammer parkmoord) en fixatie op de storing, ontdekte ik, waren de grootste belemmeringen voor een snel en effectief ingrijpen in het 'ontspoorde' proces.
Daar geleerd hoe je kunt werken aan de verbetering van veiligheid van medewerkers, ook al is het niveau van veiligheid al buitengewoon hoog. De chemische bedrijfstak is de veiligste ter wereld en in Nederland. Om chemische processen blijvend veilig te krijgen en te houden, geleerd en toegepast om in het vroegste stadium erbij betrokken te raken en allerlei veiligheidstudies te starten. Op die manier de risico's te reduceren, of uit te bannen. Echter het bloed kroop niet waar het gaan kon, ik wilde terug naar mijn wortels. Het omkomen van 2 brandweerlieden in Harderwijk (1998) was de eerste 'trigger' hiervoor. In 2001 gestart als commandant bij de gemeente Zwartewaterland (Overijssel). Terug naar top.
Commandant Brandweer te Zwartewaterland
In Zwartewaterland ben ik aangenomen als kwartiermaker voor het vorm en inhoud geven van de professionalisering van de Brandweer zowel in het gemeentehuis als in de kazernes. Het project Versterking Brandweer (PVB) had de gebreken aangetoond, de grote rampen waren geweest en de nieuwe gemeente wilde daar aan werken, geholpen door de regionale brandweer met een eenvoudig auditsysteem. Binnen 1 jaar zaten wij als brandweer overal bij als het ging om ruimtelijke (planning van bedrijven en woonwijken) en infrastructurele planvorming (planning en beheer straten en wegennetten) en alle mogelijke vergunningen.
Sinds 2001 dus brandweercommandant bij de gemeente Zwartewaterland (Genemuiden, Hasselt en Zwartsluis) en vervulde daar allerlei uitrukfuncties zoals Officier van Dienst (binnen Cluster Staphorst/Dalfsen/Zwartewaterland), Hoofdofficier van Dienst en Hoofd Sectie Brandweer in Regionaal Coördinatie Centrum (RCC). Zwartewaterland heeft een drietal brandweerposten, bemenst met zo’n 70 Brandweer Vrijwilligers: één post in Genemuiden, één post in Zwartsluis en één post in Hasselt. Kijk hier voor op de website van dit korps brandweerwebsite waarop u één en ander daarover kunt lezen en bekijken.
Ook in de kazernes moest het nodige veranderen. Ik weet nog dat de opleiding Brandweerchauffeur moest worden geïntroduceerd. "Mensen, wat een weerstand". Uiteindelijk had iedere chauffeur in 2005 zijn diploma op zak. Een zwarte bladzijde in dit gedeelte van mijn loopbaan is dat ik het gemeentebestuur heb moeten adviseren een kazerne te sluiten. En dat is ook gebeurd, namelijk de brandweerkazerne Kamperzeedijk. Met de toenmalige kennis en aanpak onvermijdbaar echter als ik er op terug kijk een foutief advies aan het college en gemeenteraad geweest. De aspecten rondom sociale samenhang van een landelijke buurt stevig onderschat en veel te lange aanrijtijden niet voldoende afgewogen tegen andere alternatieven zoals bijvoorbeeld de afslanking van een andere kazerne.
Bekijk hier een foto van het gehele korps tijdens een 'stand down' waarin wij de feestmiddag in 2003 startte met de herdenking van alle gevallen brandweerlieden wereldwijd met een minuut stilte na het spelen met van de 'Last Post' door een trompettist.
In 2005 ook de verantwoordelijk geworden voor de Openbare Orde en Veiligheid. In die jaren raakten wij als OO&V-afdeling van inmiddels 10 hardwerkende professionals steeds meer verstrikt in de regionale ontwikkelingen zoals verplichtende samenwerkingsverbanden. Deze leverden enerzijds veel op zoals een zeer praktische Regionale Regeling Operationele Leiding (RROL) maar die anderzijds erg veel bureaucratie opleverden. In mijn laatste jaar in Zwartewaterland besteedde ik meer dan 50 % van mijn tijd aan papiermanagement waarvan een belangrijk deel uit de veiligheidsregio kwam. Terug naar top.
Mijn motivatie om in de zomer 2006 te starten met de Vereniging van de Brandweer Vrijwilligers, ligt in de constatering dat toen al, het absoluut niet goed ging met het Brandweer Vrijwilligerschap in het algemeen. Maatschappelijk gezien zijn Brandweer Vrijwilligers volstrekt onmisbaar en staan stevig onder druk zonder een echte en directe landelijke en regionale belangenvertegenwoordigende organisatie. Een lezing over de Brandweer Vrijwilligers, gebaseerd op zijn studie, getiteld "Vuur als gemeenschappelijke vijand" door Gerrit Haverkamp gaf het overzicht en tegelijkertijd de doorslag om het intiatief tge ontwikkelen met een aantal van mijn postcommandanten en mijn plaatsvervanger. Gezamelijk hebben wij onze nek uitgestoken en zijn gestart. Zie hier de foto van de bende van 5. Voor de samenvatting van de studie van Gerrit Haverkamp, lees die hier van het Brandweerkennisnet.
Ondergesneeuwd in overbelasting waardoor er in toenemende mate berichten kwamen van “het afhaken” van Brandweer Vrijwilligers. Feitelijk is er decennia lang sprake van een vorm “uitsluiting” van deze groep aan medezeggenschap en invloed. De ouderen onder de Brandweer Vrijwilligers weten hier het fijne van. Tal van lokale en regionale initiatieven zijn in de vorige eeuw opgestart en weer gesneuveld. Deze keer zal het gaan gelukken! Hoewel ik niet in de toekomst kan kijken, heb ik het vaste innerlijke en onverzettelijke voornemen om de belangenbehartiging van de 22.000 brandweervrijwilligers op de landelijke en regionale kaarten te zetten. Op 20 december 2007 werden de statuten ondertekend. Een historisch moment.
Het stoppen van “de stille uittocht”, het stoppen van het sluiten van posten, het stoppen van het oprekken van opkomsttijden om economische motieven, het stoppen van het economische drijven van 4 man op een eerste tankautospuit, het stoppen van de overbelasting en “het overvragen” bij selectie, opleidingen, oefeningen en bijscholing.
Om daarna de beroepsontwikkeling van ons prachtige vak ter hand te nemen en daarover met beroepscollega’s die hetzelfde vak uitoefenen, samen te werken en mooie en duurzame oplossingen met elkaar te bedenken en uit te voeren. Ik ga voor de professionele Brandweer Vrijwilliger, voor de vakman in hart en nieren die burgers in nood, bij nacht en ontij, de beste hulp weet te bieden en daarmee ook nog eens de sociale samenhang in de samenleving in dorpen, woonkernen en landelijke gebieden versterkt. Terug naar top.
Voorzitter Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV)
De maatschappij moet weer trots op de Brandweer Vrijwilligers worden na al die negatieve publiciteit van de laatste jaren. De beroepseer zal een belangrijk onderwerp worden. Daar ga ik voor en daar kan iedereen mij, als voorzitter van deze jonge club, op aanspreken. In de laatste fase van mijn arbeidsloopbaan een uitdagende klus om dit te realiseren.
Voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn CV, lees die hier. Een foto hoe ik eruit zie in het nette pak, kunt u hier bekijken. En een foto in uitrukuniform tijdens een uitruk in 2003, kunt u hier bekijken. U kunt mij altijd bereiken op mijn persoonlijke mailadres: cees.van.beek@brandweervrijwilligers.nl Aarzelt u niet te mailen als u vragen of leerzame en kritische opmerkingen heeft. Terug naar top.
