Over ons - Bestuur - Ronald Kraan
Mijn naam is Ronald Kraan, woonachtig in Dinxperlo. Ik maak sinds 1985 deel uit van het brandweerkorps in deze mooie plaats in de Achterhoek. Sinds 2006 vervul ik hier, naast de functie van bevelvoerder, de functie van –vrijwillig- postcommandant. En sinds 2007 ben ik lid van het bestuur van de Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV). Hieronder kunt u lezen wat ik zoal heb gedaan in mijn brandweerleven aan de hand van een aantal perioden. Als op een periode klikt, wordt u naar het betreffende gedeelte geleid.
Werving als Brandweer Vrijwilliger in Dinxperlo
Van brandwacht naar postcommandant
Buitenlandse contacten en beroepseer
Bestuurslid Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV)
Werving als Brandweer Vrijwilliger in Dinxperlo
Al als klein jochie sprong ik op m’n fietsje nadat een grote loeiende sirene de vrijwillige brandweer in ons dorp had gealarmeerd. Nieuwsgierig naar wat er aan de hand was, volgde ik jarenlang de brandweerauto’s naar de plek van de calamiteit, zelfs onder schooltijd. Toen de brandweer 'stil alarm' introduceerde en de sirene voor altijd het zwijgen was opgelegd, werd het 'volgen' van de activiteiten van het Dinxperlose korps wel erg moeilijk.
Maar de 'liefde' voor de rode auto's en het spannende werk van de brandweerlieden verdween nooit. In 1982 heb ik voor het eerst gesolliciteerd voor een functie bij de plaatselijke brandweer maar werkte niet in Dinxperlo en werd verzocht het later nog eens te proberen. 3 Jaar later, in 1985 om precies te zijn, had ik werk gevonden in Dinxperlo, solliciteerde ik opnieuw en vanaf 1 november dat jaar maakte ik deel uit van het korps. Terug naar top.
Van brandwacht naar postcommandant
Het volgen van de cursussen brandwacht tot en met brandmeester en alle ander aanvullende opleidingen gingen altijd gepaard met veel passie voor het 'vak' en een positief kritische blik op het 'product' dat door de brandweer werd geleverd. Als part-time instructeur heb ik vele aspirant brandwachten mogen opleiden voor hun taak. Daarnaast was ik nauw betrokken bij de oprichting van het regionale gaspakkenteam in de voormalige Regio Achterhoek.
In 2002 ben ik beroepsmatig gestart als full-time instructeur bij de voormalige Regio Achterhoek en sinds 2004 als medewerker preparatie in dienst van de voormalige gemeente Dinxperlo, die na de herindeling in 2005, is opgegaan in de gemeente Aalten. Sinds 2006 vervul ik eveneens de functie van –vrijwillig- postcommandant van de post Dinxperlo. In deze gemeente ben ik actief in de ondernemingsraad (OR) en het Georganiseerd Overleg (GO).
Sinds januari 2008 maken we met de brandweer Aalten/Dinxperlo deel uit van het cluster Brandweer Achterhoek Oost, bestaande uit de gemeenten Berkelland, Winterswijk, Aalten en Oost Gelre. Kortweg cluster BWAO van de Veiligheidsregio Noord- en Oost- Gelderland. In deze nieuwe organisatie ben ik afdelingshoofd Risicobeheersing. Terug naar top
Buitenlandse contacten en beroepseer
Een groot deel van ons verzorgingsgebied ligt op Duits grondgebied. Ik heb derhalve veelvuldig contact met de 'Feuerwehr' aan de andere kant van de grens en verbaas me vaak over de verschillen in de ‘brandweercultuur’ in beide landen. Maar mijn interesse en liefde voor het vak reikt nog verder; ondermeer tot in de VS, met name New York. Ik heb daar mogen ervaren wat ‘Brotherhood’ –het collectieve brandweergevoel- betekent. In 1990, tijdens een verblijf van twee weken bij de FDNY rescue company’s 1,2 en 3 (resp.Manhattan, Brooklyn, en the Bronx), heb ik collega bevelvoerder Ltd. Peter Lund leren kennen die tot zijn dood op zeer indrukwekkende wijze invulling gaf aan zijn belofte: ‘You’ve got a friend for life’. Deze 'transatlantische' vriendschap resulteerde in veelvuldig contact over het 'brandweervak' en de passie van Peter: het Nederlands voetbalelftal.
Daarnaast was er Carlos Rivera, commandant (Fire Commissioner) van de FDNY en daarmee ‘baas’ van ruim 12.000 beroeps brandweerlieden. Een man zonder kapsones en een staat van dienst waar je met respect "U" tegen zegt. Groot geworden tussen de rokende puinhopen van de roerige ‘sixties en seventies’ in deze wereldstad, maar wel met beide voeten op de grond en niet te beroerd om een avondje te besteden aan een Nederlandse ‘gast’.
In 1993 en 1999 terug in de VS met een gelijksoortige kennismaking met brandweerlieden uit resp. San Francisco en Baltimore. Zeer inspirerend, maar nooit terug zonder een bezoek te hebben gebracht aan de ‘Brothers’ en Peter in New York. Hoe schril het contrast ook was tussen al deze veteranen uit de VS en de brandweerman uit het nietige Dinxperlo, je merkte er nooit iets van.
Op dinsdagmiddag 11 september 2001 belde een collega brandweerman met de mededeling dat er een vliegtuig tegen de 'Twin Towers' in New York was gevlogen. Op weg naar huis hoorde ik, al luisterend naar de radio, dat er een tweede vliegtuig in de andere 'toren' was gecrasht. Net als miljoenen TV kijkers over de gehele wereld, was ik 'live' getuige van het instorten van beide torens. De wetenschap dat veel brandweerlieden op dat moment in de torens bezig waren met ultieme reddingspogingen werd later bevestigd; FDNY verloor op deze dag 343 brandweerlieden. Mijn vriend Peter had deze dag geen dienst. Ray Downey, Chris Blackwell en Dennis Mojica, drie andere kennissen, overleefden de aanslagen niet.
Ik vraag me daarbij nog altijd af, of we in Nederland ook ooit met een dergelijk scenario kunnen worden geconfronteerd? Terug naar top.
Bestuurslid Vakvereniging Brandweer Vrijwilligers (VBV)
In Nederland voel ik ook deze “Brotherhood” en denk hierbij terug aan de uitvaart van een brandweerman die bij de vuurwerkramp in Enschede was omgekomen; bijzonder indrukwekkend. Verder word ik in mijn werk voor de brandweer ook geconfronteerd met een ander fenomeen: zogenaamde ‘horizontale instromers’. Een deel van deze officieren levert voortreffelijk werk en combineert eigen kennis en kunde met die van het korpscollectief tot één geheel.
Echter er zijn helaas ook officieren, waarvan de repressieve ervaring veelal niet verder reikt dan het uitblazen van een kaars en toch precies weten hoe het moet. Bij een inzet stapelen ze de ene blunder op de andere, om aansluitend nog met een stalen gezicht te verklaren dat de vrijwilligers eigenlijk geen partij zijn in het klaren van ‘echte klussen’. Inmiddels is een groot deel van dit type officieren verantwoordelijk voor de gapende kloof tussen korpsmanagement en Brandweer Vrijwilligers en vormen daarmee de grootste bedreiging voor (Vrijwillig) Brandweer Nederland.
Laat ik nu de intentie hebben om deze kloof te veranderen in een solide brug. Voeg daarbij mijn aangeboren, zeer sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel en mijn stellige overtuiging dat ‘eerlijk en open’ het uiteindelijk zal winnen, dan weet u waarom ik deze vakvereniging met alle inzet ondersteun.
Daarnaast zal ik mijn kennis uit de wereld van ondernemingsraad en georganiseerd overleg graag ten dienste stellen van de vakvereniging. Terug naar top.
Voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn CV, lees die hier. Een foto hoe ik eruit zie in het nette pak, kunt u hier bekijken. En een foto in uitrukpak tijdens een training in Zweden, kunt u hier bekijken. U kunt mij altijd bereiken op mijn persoonlijke mailadres: ronald.kraan@brandweervrijwilligers.nl. Aarzelt u niet te mailen als u vragen of leerzame en kritische opmerkingen heeft. Terug naar top.
